Rozdział 1.

( spójna całość tylko z prologiem i "pamiętnikiem doradcy"..)

                                                                                                                                           15 Kwietnia 2006r.

- To niemożliwe… - Wyszeptał siwy mężczyzna przyglądając się mi uważnie. Czułam się tragicznie. Nie dość, że wszystko mnie bolało; miałam ciężkie powieki, nogi jak z betonu, a ręce ze stali, to zgromadził się dookoła mnie wianuszek lekarzy i innych mężczyzn w garniturach. Nie miałam pojęcia o co chodzi, ani kim są… Tak w ogóle to nie wiedziałam nic… moja głowa jakby nie należała do mnie… nic nie pamiętałam. Spojrzałam na własne ręce podłączone rurkami do aparatury i dopiero do mnie dotarło – Jestem w szpitalu.

Sekunda minęła zanim zreflektowałam się, że powiedziałam to na głos.  Twarz starszego pana który do tej pory był spokojny zaczęła ujawniać oznaki zaniepokojenia… wydawała się znajoma, ale nie byłam w stanie powiedzieć kim jest. Zaczęłam nerwowo rozglądać się po sali lekceważąc ludzi. Wszechobecna biel i chemiczny zapach przyprawiały mnie o mdłości. Czułam się tak nieswojo!

- Jak masz na imię?

Zapytał mężczyzna w fartuchu i moje spojrzenie natychmiastowo zawisło na nim. Ze wszystkich sił próbowałam znaleźć odpowiedź na to banalne pytanie… Na darmo.

- Nie wiem.

Odpowiedziałam cichutko patrząc na niego z przerażeniem.

- Ilu nas jest ?

Zapytał drugi. Leniwie przebiegłam spojrzeniem po twarzach.

- Pięciu.

Odpowiedziałam bez trudu. Obcy pokiwali głową jak jeden, a starszy mężczyzna w garniturze podszedł bliżej i ze zdumiewającą lekkością usiadł na brzegu łóżka, a razem z nim dusząca woń męskich perfum i cygar. Miał białe włosy, zmęczone oczy, głęboko osadzone na pooranej zmarszczkami twarzy.

- Wasza wysokość…- Zaczął nieśmiało.

- Kto? 

Zareagowałam  natychmiast, nie rozumiejąc dlaczego tak mówi i kim jest „wasza wysokość”.

Przełknął głośno ślinę spuszczając wzrok. Powoli podniósł rękę i zaczął nerwowo głaskać się po szyi.

-Czy może mi ktoś powiedzieć, co się stało? kim jesteście wy, a kim ja..?

Zapytałam z lekkim zniecierpliwieniem. Miałam wrażenie, że jestem jakimś obiektem muzealnym, albo unikalnym zwierzęciem uwięzionym ku uciesze tłumów.

- Byłaś w śpiączce… - zaczął jeden z doktorów – Bardzo długo… Zaczęliśmy już tracić nadzieję, że kiedykolwiek się obudzisz.

Uśmiechnął się blado.

- Cud – dodał drugi – zostałaś postrzelona gdy miałaś 10 lat i od tamtego czasu nie mieliśmy z Tobą żadnego kontaktu…

Przeniosłam spojrzenie na moje dłonie. Nie były to ręce dziecka. Zmarszczyłam brwi próbując połączyć fakty. Zapewnie nie uszło to ich uwadze, gdyż nagle w pokoju zapanowała całkowita cisza. Jak  makiem zasiał. Podniosłam głowę mierząc przenikliwym spojrzeniem najstarszego z lekarzy, tego który stał najbliżej i stwarzał wrażenie najbardziej kompetentnego.

- Jak długo… ?

Odpowiedź jednak nie nadeszła natychmiast. W pokoju dało się słyszeć głęboki wdech doktora przed wypowiedzeniem tej feralnej liczby.

- 8 lat.

Otworzyłam buzię ze zdziwienia. Z jednej strony wszystko to wydawało się kpiną, mało realną bajką… nie znajdowałam jednak argumentów na potwierdzenie tej tezy, więc przyjęłam to za prawdę. Teraz ból i zmęczenie odeszły na drugi plan. W mojej głowie zrodziło się tyle pytań… tak wiele chciałam się dowiedzieć… Jak się nazywam? gdzie się urodziłam? gdzie moi rodzice i dlaczego ktoś do mnie strzelał?

- Masz na imię Charlott.

Powiedział doktor jakby czytając mi w myślach.

- Charlott…- Powtórzyłam to imię na głos. Było ładne i dźwięczne, a co najważniejsze brzmiało znajomo.