Prolog.

Anglia, 16 Maja 1998r.

- Proszę, Wasza królewska mość, odrobinę na prawo. O! Tak, tak, tak idealnie. A czy księżniczka może opuścić pana misia, tak żeby nie zasłaniał cudnej buźki pociechy narodu?

Posłusznie wykonuję polecenie mężczyzny mówiącego do mnie spod śmiesznej, czarnej zasłonki, mimo, iż nie podoba mi się. Nie podoba mi się to całe pozowanie, ten starodawny aparat i wąsaty pan.

- O, pięknie, pięknie. – Chwali mnie, przez co robię grymas niezadowolenia.

To już kolejne zdjęcie w tym roku. Nie wiem dlaczego tak często musimy się fotografować…

- Mamo. – Ciągnę ją za sukienkę – mogę iść się pobawić?

Ku mojemu zdziwieniu, w odpowiedzi wcale nie słyszę głosu rodzicielki, a pozbawiony wcześniejszej słodkości pomruk fotografa.

- Nie gadamy, kruszynko!

Marszczę nosek  po czym posłusznie zastygam w sztuczniej, uroczej pozie. Przyzwyczaiłam się do robienia bezsensownych i nudnych rzeczy…  lata praktyki robią swoje. Kiedy aparat wydaje typowe „pyyf” i lampa błyska mi po oczach, wiem, że jestem już wolna. Robię kroczek na bok i wracam do naburmuszonej miny, kręcąc główką.

– Czemu nie mogę jak inne dzieci!

Krzyczę tupiąc groźnie i w tym samym momencie do sali wchodzi służący oznajmiając, iż samochód gotowy. Mama kuca obok mnie, poprawiając błękitną kokardę na mojej głowie.

– No… już... Charlotte, obiecuję, że jak skończy się ta cała uroczystość, będziesz się mogła bawić do  samego wieczora.

 Patrzy mi w oczy. Jest bardzo ładna… ma długie kasztanowe włosy i jasną cerę. Myślę, że nadaje się na królową. Kiwam głową, a wtedy ona uśmiecha się ciepło, po czym odgarnia moje złote loczki z czoła.

– Mądra dziewczynka.

Łapię jej dłoń i wychodzimy za tatą. Na zewnątrz jest mnóstwo ludzi. Wołają, wiwatują, machają. Chyba nas lubią, ale boję się ich. Mam tylko 10 lat. Szofer otwiera drzwiczki do samochodu i już kieruję się by wsiąść posłusznie, gdy nagle hamuje mnie huk. Strzał. Nie wiem co się dzieje. Nie rozpoznaję tego dźwięku jako zagrożenia, do momentu kiedy ludzie zaczynają histerycznie krzyczeć. Słyszę przeszywający wrzask mamy i sekundę po tym upadający ciężar. Raptownie obracam głowę. Tata! To niemożliwe. Chcę podbiec do niego, ale nie daję rady, przez masy które próbują mu pomóc . Widzę krew. Dużo krwi. Twarz mamy natychmiast przybiera odcień prześcieradła. Ochrona chce ją stamtąd zabrać, lecz dopada ją kolejna kula i na beżowej sukience pojawia się ciemna plama krwi.

- Nie!

Krzyczę, zdając sobie sprawę co stało się rodzicom. Ktoś łapie mnie za ramiona kiedy rzucam się do nich. Zaczynam histerycznie szlochać, kopać moich ”oprawców”. Ludzie krzyczą tak głośno jak ja. Jeszcze jeden strzał. Po moim ciele rozchodzi się fala niesamowitego bólu.

- Nie, nie, nie…

Padam bezwładnie w ramiona ludzi. Zostawcie mnie…